Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Channel Catalog


    0 0





    Στα πλαίσια του 2ου Φεστιβάλ παιδικού και εφηβικού βιβλίου το οποίο θα πραγματοποιηθεί στον Βόλο, την Πέμπτη 6 Απριλίου 2017, 12-13 το μεσημέρι, στο Πολιτιστικό Κέντρο της Νέας Ιωνίας Βόλου, οι συγγραφείς Λάσκαρης Π. Ζαράρης και Ιωάννα Γ. Κουτρολού θα πραγματοποιήσουν κοινή ομιλία και βιωματική παρουσίαση, σε μαθητές δημοτικού και γυμνασίου με βασικό άξονα τα δύο τους βιβλία: «Το νησί και το αθάνατο νερό» - Ήρα Εκδοτική και «Ο Ωκεανούλης» - Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη.

    Μέσω των βιωματικών δραστηριοτήτων και του θεατρικού διαλόγου, θα συζητήσουν με μαθητές κι εκπαιδευτικούς τα θέματα που πραγματεύονται τα δύο βιβλία με στόχο τον προβληματισμό και την ανάπτυξη διαλόγου μαζί με τους μαθητές. Έτσι λοιπόν θα αναλυθεί η κατακτητική τάση του ανθρώπου στη φύση, πώς συντελείται σήμερα, αλλά και οι δυσκολίες του δρόμου τής αυτογνωσίας, που μας οδηγεί σταδιακά στην προσωπική ελευθερία. Επίσης, θα αναζητηθούν οι επιθυμητές στάσεις που εξασφαλίζουν τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της φιλίας, της αλληλεγγύης και της αυτογνωσίας, ως μορφές του υπαρκτού ανθρωπισμού.

    Τέλος, στις βιωματικές δραστηριότητες συμπεριλαμβάνεται θεατρικός διάλογος μεταξύ των ηρώων των δύο βιβλίων, ώστε μέσω της ομαδοποίησης να γίνουν αντιληπτές οι παραπάνω έννοιες και άλλες συμμετοχικές δραστηριότητες.

    0 0



    Το βιβλίο της Εύας Λόλιου με τίτλο:
    «Ακρυλικό τοπίο» (συλλογή διηγημάτων)
    παρουσιάζεται από τις εκδόσεις της Αμφικτυονίας Ελληνισμού
    και την ίδια τη συγγραφέα,
    το Σάββατο 8 Απριλίου 2017, ώρα 7:30 μ.μ.
    στον Πολυχώρο Τέχνης του Ωδείου Φουντούλη
    (Αντωνοπούλου 17, ανάμεσα από Δημητριάδος και Ιάσονος)
    στον Βόλο.

    Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Ιωάννης Γκλάβατος, μέλος του Δ.Σ. του Θρησκευτικού- Φιλοσοφικού συλλόγου «Τρεις Ιεράρχες».

    Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

    -  Θεόδωρος Σαντάς, ποιητής, μαθηματικός, πρώην     Πρόεδρος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος.
    -  Λάσκαρης Ζαράρης, ποιητής, συγγραφέας, μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.

    Διηγήματα και αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσουν οι:

    -  Ηλίας Παπακωνσταντίνου, ποιητής, Γενικός Γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.
    -  Δήμητρα Σαντά, θεατρολόγος, εκπαιδευτικός, ποιήτρια.
    -  Κώστας Γραμματικόπουλος, συγγραφέας, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.
     -  Μίκα Μαυρογιάννη, συγγραφέας, ποιήτρια, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.


    0 0



    0 0



    0 0
    0 0
    0 0



    0 0





    Ο διαγωνισμός αφορά στα είδη:
    Ποίηση: 1 ποίημα (σε οποιαδήποτε μορφή ποιητικής έκφρασης) έως 32 στίχους
    Διήγημα: 1 διήγημα έως 1200 λέξεις
    Κάθε δημιουργός μπορεί να λάβει μέρος και στα δύο είδη.
    Τα έργα θα πρέπει να είναι ανέκδοτα και αδημοσίευτα, ζωοφιλικού περιεχομένου, στη Νεοελληνική Γλώσσα, σε 5 αντίτυπα, με μονό διάστημα και γραμματοσειρά Arial μεγέθους 11.
    Στη θέση του αποστολέα θα αναγράφεται μόνο το ψευδώνυμο, ενώ τα πλήρη στοιχεία των διαγωνιζομένων (όνομα, επίθετο, ψευδώνυμο, ηλικία, ταχυδρομική διεύθυνση, τηλέφωνα, e-mail και τίτλοι έργων) θα εσωκλείονται σε ένθετο σφραγισμένο φάκελο, στον οποίο θα αναγράφεται εξωτερικά το ψευδώνυμο και το είδος συμμετοχής.
    Οι υποψήφιοι μπορούν να αποστείλουν τα έργα τους έως την 10η Ιουλίου 2017 (με απλή, όχι συστημένη επιστολή) στη διεύθυνση: Ηλέκτρας 5, 351 00, Λαμία. «Για τον 6οΔιεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Ζωοφιλίας».
    Θα απονεμηθούν Βραβεία, Έπαινοι, Τιμητικές Διακρίσεις, καθώς και το Βραβείο ‘‘Δήμητρα Καραφύλλη’’*
    Η απονομή τους θα πραγματοποιηθεί στις 7 ή 8 Οκτωβρίου 2017, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων ζωοφιλίας που προγραμματίζει ο Φιλοζωικός Σύλλογος Φθιώτιδας σε συνδιοργάνωση με την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας Π. Ε. Φθιώτιδας και τον Δήμο Λαμιέων (ομαδική εικαστική έκθεση, ομιλίες-διαλέξεις, εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας των Ζώων, παρουσιάσεις βιβλίων, εικαστικά και μουσικά δρώμενα κ. ά.)
    Απαιτείται η φυσική παρουσία του διακριθέντος, ή εξουσιοδοτημένου εκπροσώπου του.
    Τα Πρώτα Βραβεία θα συνοδεύονται από εικαστικά έργα της Νίκης Βλάχου, ενώ τα Δεύτερα και τα Τρίτα Βραβεία θα συνοδεύονται από βιβλία.
    Ενδέχεται έκδοση συλλογής των διακριθέντων έργων, η οποία θα πωλείται αποκλειστικά για τις ανάγκες των αδέσποτων τετράποδων φίλων μας, κοσμημένη με έργα καταξιωμένων εικαστικών.
    Δημιουργός & επιμελήτρια διαγωνισμού: Νίκη Βλάχου
    Για περισσότερες πληροφορίες: vlachoun@otenet.gr

    *Βραβείο ‘‘Δήμητρα Καραφύλλη’’: Ένα νέο Βραβείο που θεσπίσαμε από πέρυσι στο διαγωνισμό μας για να τιμάμε τη μνήμη της Δήμητρας, της εξαίρετης και πολυβραβευμένης ποιήτριας, γραφίστριας (απόφοιτης Τμήματος Γραφιστικής Σχολής Δοξιάδη με καθηγητές τους διαπρεπείς εικαστικούς δημιουργούς Τάσσο, Μυταρά, Γράββαλο, Δεσκουλάκο, Κατσουλίδη, Βασιλειάδη κ. ά.), αγιογράφου, χαράκτριας, κατασκευάστριας μοναδικών χειροποίητων κοσμημάτων, ζωόφιλης, πρώτης νικήτριας του διαγωνισμού μας και, πάνω απ’ όλα, ΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ ΦΙΛΗΣ μας. Η Δήμητρα εξέδωσε εν ζωή τρεις ποιητικές συλλογές: ‘‘Στο βάθος κήπος’’, ‘‘Τρελή τυφλόμυγα’’ και ‘‘Γρήγορα στις οθόνες σας’’, ενώ μετά το ‘‘ταξίδι’’ της, εκδόθηκε η ‘‘Τελευταία χάρη’’.

    0 0

    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

    Μετά από προσεχτική ανάγνωση των 715 κειμένων στην Ελληνική Γλώσσα που έλαβαν μέρος στον Πρώτο Διεθνή  Διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος “Γιώργος Σεφέρης” (από τα οποία 470 είναι ποιήματα και 245 διηγήματα), η Επιτροπή για το Ελληνικό Τμήμα  (καθ. VincenzoRotolo, καθ. Παντελής Βουτουρής, καθ. InesDiSalvo, Κώστας Χατζηαντωνίου- συγγραφέας)αποφάσισε ομόφωνα να απονεμηθούν τα εξής βραβεία:
    Πρώτο Βραβείο Ποίησης
    στο ποίημα Παρατηρήσεις και σχολιασμοί του Διονυσίου Σολωμού εκεί που μετέφραζε το Τεμάχιο του Μεταστασίου του Γιώργου Κεντρωτή

    Δεύτερο Βραβείο Ποίησης
    στο  ποίημα Ο Λύκος του Γιάννη Καλπούζου

    Τρίτο Βραβείο Ποίησης
    στο  ποίημα Λυπάμαι τα ποιήματα του Δημήτρη Γκόγκα

    Πρώτο Βραβείο Διηγήματος
    στο διήγημα Το Ηλιοτρόπιο της Μαρίας Τσιμά

    Δεύτερο Βραβείο Διηγήματος
    στο διήγημα Τα κίτρινα κουτιά του Θοδωρή Ηλιοπούλου

    Τρίτο Βραβείο Διηγήματος
    στο διήγημα «Νόστος» ή «Αούγκούστα» της Πηνελόπης Χριστοδούλου

    εκ μέρους της Επιτροπής
    InesDiSalvo
    Καθ. Νεοελληνικής Γλώσσας κ. Λογοτεχνίας - Πανεπιστήμιο του Παλέρμο Ιταλίας

    0 0



    0 0



    0 0
  • 05/21/17--08:16: ΤΟ ΧΕΡΙ ΨΗΛΑ.


  • 0 0





    Πριν πω το καληνύχτα μου
    ένα όνειρο έσταξε
    από τα σύννεφα της ματαίωσης. 
    Ήταν όμως τόσο σκοτεινά και περαστικά
    που το φύσημα του έρωτα τα έσπρωχνε στη θάλασσα. 
    Ε ουρανέ
    τι δειλιάζεις
    μήπως έχει αξία να ξεχωρίζεις 
    τα πετούμενα από τα πλεούμενα; 
    Για το ίδιο χρώμα πολεμούμε 
    κι έτσι μάθαμε να χαμογελάμε της μοίρας
    με το δάκρυ και τον πόνο
    με το βρεγμένο ρολόι 
    που μαστόρεψε η σιωπή
    να χτυπάει κάθε λεπτό 
    με τη θέρμη του φιλιού 
    σε χείλη αγαπημένα.
    18/05/2017
    Λάσκαρης Π. Ζαράρης

    0 0


    Αγαπητέ Γιάννη,
    ψάχνοντας μία χαμένη λέξη
    στο λεξικό της θάλασσας,
    άρχισα να βουλιάζω συγκινημένος
    από το αξέχαστο γαλάζιο σου...
    Κοιτούσα τον άλικο ουρανό,
    συννεφιασμένο κύμα με παρέσερνε
    στο σπίτι του Θεού.
    Η σιωπηλή μιλιά των απόκρημνων βράχων
    κι η μοναξιά σάλπιζε τη νιότη...
    Έρωτας απόλυτος με άγγιζε
    και χανόταν η φωνή σου
    αναζητώντας ακόμη μια παραδοχή,
    οι στίχοι ποτισμένοι με ομορφιά σκληρή,
    έχτιζαν νεκρούς και ζωντανούς
    στους φάρους της ψυχής σου.
    Μάτια ανοιχτά σε φωτεινή ζωή,
    καμιά προειδοποίηση απ'την καρδιά,
    έσπερνε η ανάσα τη φωτιά,
    τα βήματά μου λόξευαν
    στον ρυθμό της ποίησής σου.

    13/03/2017

    Λάσκαρης Π. Ζαράρης

    0 0


    Ένα μικρό μονοπάτι στις αναμνήσεις
    ανοίγω με τη χαρά και τη λύπη σου,
    κάθομαι ώρες κοντά στη θάλασσα
    και διαβάζω τα κύματα στα χείλη σου.
    Όπως διψώ για δροσιά, περιπλανιέμαι
    με το παγούρι των ονείρων αδειανό,
    που το γεμίζω με τις στάλες των ματιών σου,
    στάλες πολύτιμες που αναβλύζουν στιγμές
    όταν ο πόθος φτερουγίζει στα μαλλιά σου...
    Η μουσική που σκορπά η αγάπη πιο δυνατή,
    ο πόνος βουλιάζει στο περπάτημά σου,
    το πιο αληθινό μυστήριο δίνεται στην ψυχή,
    προσφορά ανέμων θαλασσινών,
    οσμών λουλουδιών
    κι ενός ανέμελου χρόνου,
    που το άγγιγμα των δακτύλων στο δέρμα
    δεν αποτελεί εφήμερη αίσθηση,
    αλλά παρηγοριά στο αιώνιο φως του έρωτα.

    24/05/2017

    Λάσκαρης Π. Ζαράρης

    0 0


     
     
     
    Το φύλλο που με σκοτώνει

    εκείνο που άφησα στην άκρη,

    γιατί ερωτεύθηκα μια παύση

    κι είπα στη σκέψη να κρυφτεί

    σε μια ανέμελη στιγμή.

    Αριθμός κυμάτων σαράντα οκτώ,

    πέρασαν κάποιες βάρκες

    που μόνο τα χρώματά τους μέτρησα,

    όνειρα τα ονόμασαν οι άνεμοι

    με διάφορες παραλλαγές...

    για να βρίσκομαι κοντά σου θάλασσα,

    μ'ένα βότσαλο να βυθίζω τον καημό,

    για να βρίσκομαι κοντά σου αγάπη

    και να με ταξιδεύεις με το ίδιο πρόσωπο,

    με την ίδια ελπίδα,

    με το ίδιο ατρόμητο σκαρί...


    24/05/2017


    Λάσκαρης Π. Ζαράρης

    0 0

    ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΛΕΜΕΣΟΥ προκηρύσσουν τον Β’ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ Διαγωνισμό ποίησης για το έτος 2017.
     

    Στο διαγωνισμό μπορούν να συμμετάσχουν Ελληνίδες και Έλληνες ανεξαρτήτως ηλικίας, γραμματικών γνώσεων, επαγγελματικών ασχολιών κ.λπ. είτε κατοικούν στην Ελλάδα και Κύπρο είτε διαμένουν μόνιμα ή προσωρινά στο εξωτερικό, εφόσον έχουν την Ελληνική ή Κυπριακή υπηκοότητα και μπορούν να γράφουν στη νεοελληνική μας γλώσσα.
     

    1. Ο Διαγωνισμός από φέτος χωρίζεται σε δύο κατηγορίες :
     

    Α) Νέων μέχρι 18 χρόνων.
    Περιλαμβάνει :
    1.Ποίηση Χαικού
    2.Ποίηση σε ελεύθερο και έμμετρο στίχο


    Β) Ενηλίκων.
    Περιλαμβάνει:
    1. Ποίηση Χαικού
    2.Ποίηση σε ελεύθερο και έμμετρο στίχο
    3.Σατιρική ποίηση

    4.Ποίηση στην Κυπριακή διάλεκτο.( Ο διαγωνισμός αυτός αφορά μόνο Κύπριους ποιητές)

    2. Οι διαγωνιζόμενοι μπορούν να λάβουν μέρος σε όλα τα είδη λόγου, αλλά με ένα μόνο έργο τους, για κάθε είδος και οπωσδήποτε ανέκδοτο.
     

    3. Όσοι επιθυμούν να λάβουν μέρος πρέπει να στείλουν:
    α) Ένα (1) ανέκδοτο Ποίημά τους, μέχρι 32 στίχους, με ψευδώνυμο.
    Στην κατηγορια Χαικού μέχρι και 3 ποιήματα.
    Το μέγεθος των χαρακτήρων να είναι 12.
     

    4. Το θέμα είναι ελεύθερο.
     

    5.Τα έργα, που θα σταλούν, θα πρέπει να είναι πληκτρολογημένα κι απαραιτήτως σε τρία (3) πανομοιότυπα αντίτυπα (καλής ευανάγνωστης εκτύπωσης), υπογεγραμμένα όλα με το ίδιο ψευδώνυμο.
     

    6.Οι διαγωνιζόμενοι να εσωκλείσουν σε μεγάλο φάκελο, ένα μικρότερο κλειστό φάκελο, όπου θα αναγράφεται το ψευδώνυμό τους και ο τίτλος του έργου ενώ μέσα σ’ αυτόν πρέπει να υπάρχουν τα εξής προσωπικά τους στοιχεία: Ονοματεπώνυμο, ηλικία, διεύθυνση κατοικίας, ταχυδρομικός κώδικας, τηλέφωνο (σταθερό και κινητό), e-mail (προαιρετικά), τίτλος του Έργου και το ψευδώνυμο. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΗΣΗ ΧΑΙΚΟΥ Ο ΤΊΤΛΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ.
     

    7.Τα Έργα πρέπει να σταλούν ταχυδρομικά, με απλή επιστολή και όχι συστημένη, στη διεύθυνση ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΕΦΑΛΤΉΡΙΟ ΛΌΓΟΥ, ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ Ευμενίου Παναγιώτου , 14 Α, 3077 ΛΕΜΕΣΟΣ, υπόψιν 'Αθως Χατζηματθαίουμε ένδειξη αντίστοιχη προς το είδος στο οποίο συμμετέχουν, π.χ. «Για το Διαγωνισμό Ποίησης» ή "Για το Διαγωνισμό Χαικού "κλπ.
    Καθώς και η κατηγορία ΝΕΩΝ Ή ΕΝΗΛΙΚΩΝ. Στη θέση του αποστολέα να σημειωθεί μόνο το ψευδώνυμο.
     

    8.Τελευταία ημερομηνία αποστολής των έργων ορίζεται η 30η Νοεμβρίου 2017
     

    9.Θα απονεμηθούν 3 Βραβεία και 3 Έπαινοι, για το κάθε είδος.
     

    10.Οι διακριθέντες θα ειδοποιηθούν έγκαιρα, για την τελετή βράβευσης, η ημερομηνία της οποίας θα κοινοποιηθεί, με νεότερη ανακοίνωση των Πνευματικών Οριζόντων Λεμεσού.
     

    11.Τα αποστείλαντα έργα δεν επιστρέφονται, ενώ τα μη διακριθέντα έργα θα καταστραφούν, μαζί με τα προσωπικά στοιχεία των διαγωνισθέντων. Επειδή στα μη βραβευθέντα έργα δεν αποκαλύπτονται τα στοιχεία των διαγωνιζομένων, δεν υπάρχει η δυνατότητα πληροφοριών για την επίδοσή τους.
     

    12. Η συμμετοχή στο Διαγωνισμό συνεπάγεται και την αποδοχή, των ανωτέρω αναφερθέντων όρων.

    13. Έργα, τα οποία δεν πληρούν τους πιο πάνω όρους, απορρίπτονται.

    Για περισσότερες πληροφορίες στα τηλέφωνα:
    00357 99604005, Άθως Χατζηματθαίου - h_athos@hotmail.com

    0 0



    0 0



    0 0





    Τις νύχτες σου όλες
    ημερώνω μ'ένα χάδι...
    Υπάρχεις
    ακόμη κι αν είσαι μακριά...
    σαν όνειρο,
    που πάνω στην παλάμη μου
    σκιαγραφεί το πρόσωπό σου.
    Το φεγγάρι ομορφαίνει το σώμα σου,
    η ανήσυχη θάλασσα απρόσμενα ζητά
    ένα βλέμμα-κάλεσμα
    σε αγκυροβόλιο και λιμάνι απάνεμο.
    Αλμύρα, ιδρώτας και σιωπή,
    γνέφει το κύμα
    την ηλιόχαρη πορεία,
    μάτια αγάπης
    που τη γύμνια ζωγραφίζουν,
    με λέξεις της καρδιάς
    που δεν υπνωτίζουν,
    μόνο θυμίζουν
    πως η απουσία δεν υπάρχει
    όταν ο νους κι ο πόθος
    βρίσκουν πάντα μονοπάτι
    και τη δροσιά σου παίρνουν
    μέσα από φιλιά.


    08/06/2017
     
    Λάσκαρης Π. Ζαράρης

    0 0
  • 06/19/17--09:31: Εγκατάλειψη.

  • Και πώς να ξεχάσεις όλη τη θάλασσα
    που σαν φόρεμα ανάλαφρο,
    έπεφτε απ'τους ώμους της σιωπής;
    Πώς να ξεχάσεις τη χαρά της αλμύρας
    που απάλαινε των βράχων
    την αιώνια στεναχώρια;
    Ακόμη και ο φόβος
    που έφερνε η απειλή της καταιγίδας,
    ήταν μια ζωή για σένα,
    χαρισμένη απ'τον Θεό,
    ήταν οι άνεμοι
    που έψελναν "συγγνώμη"
    όταν απέμεινες μονάχη,
    να σε γδέρνει η σκουριά.
    Χωρίς του κύματος το χάδι,
    χωρίς παλιό σημάδι
    ή μνήμη πλούσιας
    ή άτυχης ψαριάς,
    σε πελάγου απλωσιά.


    12/06/2017

    Λάσκαρης Π. Ζαράρης

    **  Η φωτογραφία τραβηγμένη από τη Νίκη Σβολιαντοπούλου

    0 0


    Η πέμπτη συμμετοχή μου στους Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης -για πρώτη φορά με ερωτικό ποίημα-, ήταν γεμάτη όμορφες στιγμές και εξαιρετικές εντυπώσεις από ανθρώπους που συνάντησα και συζητήσαμε τις λογοτεχνικές μας ανησυχίες, αλλά και από το υψηλό επίπεδο των ποιημάτων που διαβάστηκαν. Ομολογουμένως, θα ήταν πολύ δύσκολο το έργο της κριτικής επιτροπής.


    Σε μια νύχτα

    Ποιο αστέρι ξενύχτησε στον έρημο ουρανό
    και ποιο άνθος κρύφτηκε στα μάτια σου
    αλλάζοντας χρώματα στη χαρά;
    Ποια βροχή ανέλπιστη
    έσβησε τα σημάδια της αγωνίας
    και με ταξιδεύεις
    σε ονειρεμένα τοπία;
    Βαθαίνουν οι σκέψεις σου
    σε θάλασσες της ψυχής ανοιχτές,
    κύματα γυρνούν σε πόθους αξημέρωτους
    και των φιλιών μας ο ψίθυρος
    γέλιο γλάρου σε καλωσόρισμα ανέμου.
    Αφήνομαι στο μαγικό ταξίδι
    στην αγκαλιά όπου ο έρωτας
    γίνεται λαμπρό μανουάλι,
    ήχος μεταλλικός στα στήθη σου
    κι οι στάλες της βροχής
    διαμάντια στα κυματιστά μαλλιά.
    Σε μια νύχτα το όνειρο άνοιγε
    πολύχρωμα φτερά,
    σε μια νύχτα οι περπατησιές του φεγγαριού
    πάνω στα σώματα αποτύπωναν αισθήσεις.
    Καμία αλήθεια κρυμμένη στο βλέμμα σου,
    όλα απλωμένα στον καθρέφτη της γης και του ουρανού,
    η ομιλία του Θεού
    και η μετάφραση της αγάπης
    σε μια υπερκόσμια σιωπή,
    όπου ο αναστεναγμός...
    η σωτήριος χερσόνησος των αισθημάτων!


    Λάσκαρης Π. Ζαράρης

    **  Τιμητική Συμμετοχή στους 32ους Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης, με το ποίημα: "Σε μια νύχτα".

    0 0



    Τι κι αν η θάλασσα γέννησε τον έρωτα...
    Μέσα στα σπλάχνα του καλοκαιριού,
    το όνειρο έκαιγε τους βράχους,
    με μια ματιά ευθύβολη και απαιτητική,
    ό,τι είναι να συμβεί σήμερα θα συμβεί,
    δεν μπορεί να περιμένει άλλο η καρδιά
    για να φυλακίσει ανέμους και αισθήσεις...
    Τι κι αν ο έρωτας μέθυσε από θάλασσα,
    έπινε από τη δροσιά των μυστηρίων του νου,
    ό,τι απέμεινε από έναν ήλιο ζαλισμένο
    κι ένα καράβι τρελό που χόρευε στο κύμα,
    άνθος βυθού σε έρημη ακρογιαλιά,
    ψυχή κρυμμένη σε οστρακένιο χάδι.
    Ζωσμένη σκέψεις σε αιθέρια φορεσιά,
    ελαφροπατούσε η χαρά, λύπης μαχαιριά,
    πήρε το φωτισμένο κονδύλι
    να γράψει την αγγελική σιωπή,
    όμως η άμμος χανότανε στην υγρή παλάμη.
    Αλμύρας φτερουγίσματα σε πελαγίσια χείλη
    κι ένα σημάδι στον δεξί της ώμο,
    φεγγάρι ολόγιομο να ταξιδεύει πόθους,
    ευλαβικά αγγίγματα και άστρα των φιλιών...
    Πώς να μην αφεθείς στον έρωτα,
    που τον γέννησε η θάλασσα;

    18/06/2017

    Λάσκαρης Π. Ζαράρης

    0 0

     
    Τι ψάχνεις σε ένα πρωινό;
    Τέλεια σιωπή...
    αποδοχή γαλήνης κι ομορφιάς.
    Ο θόρυβος της σκέψης,
    λιγοστά σύννεφα στον ουρανό,
    το άγγιγμα ενός χεριού στοργικού
    σαν βελονιά ονείρου
    σε μάτια λυπημένα,
    η υπόκρουση της μελωδίας
    της ψυχής,
    σαν κύματα
    που μεγαλώνουν σε αγκαλιές,
    και του ιστού το άφοβο σκίρτημα
    που δάκρυ δεν άφησε,
    για να προλάβει ο άνεμος...
    να στεγνώσει.
    Βλέμμα καθαρό,
    φωνή απείρου,
    το τοπίο της καρδιάς
    ζωγραφισμένο:
    εσύ μιλάς-πεύκο ορθό,
    εσύ γελάς-κορυφογραμμή απαλή
    εσύ ονειρεύεσαι-ταξίδι παντοτινό
    και τώρα που αφήνεσαι...
    νιώθεις τα φτερουγίσματα
    των αληθινών στιγμών.
    Στο νου και στο σώμα
    βουλιαγμένος ο πόνος,
    εδώ ο έρωτας κανονίζει,
    μοιραστής ευτυχίας
    σε παλάμες ενωμένες κι αλμυρές...

    19/06/2017

    Λάσκαρης Π. Ζαράρης

    0 0




       Με τη Χρύσα Ι. Μαρδάκη έτυχε να συναντηθούμε τον Ιούνιο σε μια γιορτή της ποίησης που έλαβε χώρα φέτος στους Δελφούς, όπως και κάθε χρόνο εδώ και τριανταδύο χρόνια, τους Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης. Τιμή μου η γνωριμία με μια αξιόλογη δημιουργό, η οποία μάλιστα είναι και συμπατριώτισσά μου, εμπνεόμενη κάτω από τον μεγαλοπρεπή και πλούσιο σε φυσική ομορφιά ορεινό όγκο της Όθρυς.
       Ποίηση με την οπτική γωνία μιας καθηγήτριας κοινωνιολόγου ή γενικά ποίηση η οποία συγκεντρώνει γύρω της τεχνικές και υλικά δόμησης με νοηματικό πυρήνα και κύριο στόχο τον άνθρωπο σ’ έναν σύγχρονο κόσμο που παλεύει να βρει προσανατολισμό;

    «Όσο αγαπώ τους ανθρώπους τίποτε δεν αγάπησα
    Ούτε πουλιά, ούτε λουλούδια
    Ούτε της ηλιοματωμένης δύσης το γλυκό αναστεναγμό
    Ούτε του τραγουδιού τη μελωδία, που τόσο μέσα μου πόνεσε
    Ούτε του φωτός το άστραμμα πάνω στους λαξευτούς λίθους
    και τα μέταλλα των αργυραμοιβών.

    Όσο αγαπώ τον άνθρωπο
    που δειλά ανοίγει παραθυράκι σε ακριβοθώρητο όνειρο
    Κι αυτόν που με φόρα τα χέρια τινάζει σαν για να πετάξει
    Κι αυτόν ακόμη που ανεμοδέρνεται
    από πεθυμιές και παραστρατήματα».

    (Πρώτη και τρίτη στροφή του ποιήματος: «Αγαπημένε μου homo sapiens sapiens»).
       
       Το πρώτο σκέλος της ερώτησης ακόμη κι αν απαντηθεί θετικά, δεν αποκλείει την καταφατική απάντηση και στο δεύτερο σκέλος, το οποίο αποτελεί την ουσία της ποιητικής γραφής της φίλης Χρύσας Ι. Μαρδάκη, αφού το βιοποριστικό επάγγελμα δεν είναι δυνατόν να περιορίσει τη διευρυμένη ματιά μιας ποιητικής προσωπικότητας, που εκδηλώνει τη θέλησή της να εκφραστεί και να αποτυπώσει τις σκέψεις της, διαδικασία οφειλόμενη πρωτίστως σε μια βαθύτερη ανάγκη -συναισθηματική και ψυχολογική-, το να πλάθεις λέξεις και στίχους από το μηδέν της αντικειμενικής πραγματικότητας:

    «Γιατί να μην είμαστε τα κατακόκκινα ακροκέραμα;
    Υπεροπτικά από την εξέδρα της κεραμοσκεπής
    Αστραφτερά κοροιδεύουν τα βότσαλα της αυλής
    Ανίσκιωτα ατενίζουν τα ανοιχτά ουράνια
    Εκείνα πρώτα χορταίνουν τη λιακάδα
    Πρώτα δροσίζονται με το ψιλόβροχο,
    γιατί δεν κλονίζονται από το ύψος της κορυφής».

    (Τρίτη στροφή του ποιήματος: «Κάτω από ένα ακροκέραμο»).

       Μιλώντας για ποίηση, δηλαδή για υποκειμενική πραγματικότητα, έχουμε σχεδόν πάντα στο μυαλό μας κάτι το ξεχωριστό, κάτι που δεν μπορούν να συλλάβουν οι άλλοι τριγύρω στον ίδιο βαθμό και με παρόμοια ένταση, εμποτισμένοι από τις έγνοιες της καθημερινής ζωής. Τις περισσότερες φορές, περνά τόσο γρήγορα από μπροστά τους, που δεν προλαβαίνουν να το αποκρυσταλλώσουν σε σκέψη ή σε τετελεσμένο γεγονός, σημαντικής αξίας και πολλαπλών προεκτάσεων:

    «Λοιπόν, μεγάλωσα αρκετά
    για να τινάξω από πάνω μου
    τα πούπουλα του νεοσσού;
    Για να επιβάλλω ανοχή στους παλιμπαιδισμούς μου;
    Για να βαδίζω κάπως άνετα
    στη δοκό της ισορροπίας
    απερχόμενων και νεόκοπων γυμναστών;
    Θα μετρήσω το μπόι μου
    με όσους πονηρά πατούν στα νύχια
    κι εκείνους που στέκονται στα ξυλοπόδαρα
    Θα φορέσω το μέσα έξω της στολής μου
    να φανερωθούν τα ξεφτίσματα των σιριτιών
    Θα περιμένω υπομονετικά στην ουρά
    όσο τα τελετουργικά τύμπανα
    θα με καλούν στην οδυνηρή μύηση
    Την πρώτη κιόλας μέρα του σχολείου
    μπήκα στο στάδιο της μνηστείας
    Αντάλλαξα αναθήματα πίστης,
    γράφτηκα στον κατάλογο
    των πολλά υποσχόμενων ωρίμων αξιωματούχων
    και στις λίστες γαμήλιων μυστηρίων

    Τόσα χειροφιλήματα για έναν σκουριασμένο χαλκά!
    Τόσα χειροκροτήματα για μια μουνζουρωμένη υπογραφή!
    Λοιπόν, μεγάλωσα τόσο,
    που έχω κουραστεί
    να είμαι διαρκώς υπό δοκιμή».

    (Ποίημα με τίτλο: «Δόκιμος»).

       Στην ποίηση της Χρύσας Ι. Μαρδάκη, θα παρατηρήσουμε κάποιες αθόρυβες και ανεπαίσθητες στιγμές, οι οποίες γίνονται η αιτία να δραστηριοποιηθεί η μνήμη κι από το υποκειμενικό «γίγνεσθαι» να εκληφθούν ωφέλιμα και αναμφισβήτητα συμπεράσματα για τη φύση του ανθρώπου, ικανού για τα καλύτερα αλλά και για τα χειρότερα:

    «Ό,τι ξέρω για τους ανθρώπους
    ένα βουητό
    που το πήρε το πέλαγος
    Σε ξεχασμένο ακρογιάλι θρηνεί
    η Αριάδνη το χαμένο της έρωτα
    καθώς το μαύρο πανί της προδοσίας
    έναν ορίζοντα πάντα μαύρο βάφει

    Ό,τι ξέρω για τους ανθρώπους
    μια μέλισσα
    που λιγώθηκε στη γλύκα του νερόκρινου
    και διψασμένη τσαλαβουτά στους βάλτους
    Τι θαυμαστό άγριο μέλι
    ζεσταίνει την παγερή σπηλιά της την αρκούδα!

    Ό,τι ξέρω για τους ανθρώπους
    ένα κλειδί σκουριασμένο
    θαμμένο στο κατώφλι της Κερκόπορτας
    Ποιος λογαριάζει το παλιό αίμα σαν καίγεται
    σε νιόβγαλτες μηχανές;
    Ποιος σκιάζεται τη νέμεση μπροστά στην αμβροσία;».

    (Οι τρεις πρώτες στροφές του ποιήματος: «Όσα ξέρω για τους ανθρώπους»).

    «Πορέψου άνθρωπέ μου
    Πορέψου με της μάνας σου της Εύας το ζιζάνιο στον ουρανίσκο
    Τόσο λαίμαργος, τόσο ανενδοίαστος
    Πορέψου με τον παππού σου, του Αγαμέμνονα, την πεισμονή
    Τόσο αλαζόνας, τόσο ακράτητος
    Πορέψου κουβαλώντας στους ντελικάτους ώμους σου
    αιώνες αυτοκαταστροφικών κανιβαλισμών
    Μη βαδίζεις αγέρωχα σαν καινουργιοφτιαγμένος κι άσπιλος
    Τα θανάσιμα αμαρτήματά σου πάντα ένα βήμα μπροστά σου
    πιστά ακολουθείς

    Πορέψου με ό,τι σου φόρεσαν
    μίζεροι χρόνοι
    άχαροι καιροί
    Άγριες εποχές
    Ποιοι σε ξεγέλασαν πως οι χάρτες σου
    οδηγούν στην αθανασία;
    Πλανεύτηκες από εκπαιδευόμενους καραγκιοζοπαίχτες
    πως η Μονόπολη δεν είναι παιχνίδι
    ούτε εσύ πιόνι
    και καθόλου δε μοιάζεις
    στη φιγούρα του Χατζιαβάτη».

    (Πρώτη και τρίτη στροφή του ποιήματος: «Πορέψου Άνθρωπέ μου»).

       Στίχοι προβληματιζόμενοι, που δε λάμπουν μόνο για μια στιγμή και σβήνουν ξαφνικά, αλλά μεταφέρουν ακέραια τα μηνύματά τους, για να τα αξιολογήσει ο αναγνώστης και να ευφρανθεί βρίσκοντας την ψυχική του γαλήνη, ταυτόχρονα παίρνοντας μέρος στην υποψία μιας υποδόριας σοφίας, κληρονομημένης από τους φιλοσόφους, τους ρήτορες και τους δραματικούς ποιητές της Αρχαίας Ελλάδας, διδαχές των οποίων ή ακόμη και ερωτήματά τους έχει ενστερνιστεί η ποιήτρια, ώστε τόποι, πρόσωπα, μύθοι και ονόματα εκείνης της εποχής να αποτελούν κυρίαρχα σύμβολα, τα οποία και αποκαλύπτουν εύκολα τα νοήματα των ποιημάτων της:

    «Δεν έχει στην Ελλάδα άλλους Έλληνες
    Όσοι της λιγοστεύουν, τόσους σιάχνει
    Κάθε τόσο πίσω του πετάει ο Δευκαλίων τον Έλληνα
    Λιθάρι στο αγριοβούνι, που ανθρωπεύει, γεννά η Πύρρα
    Παραβγαίνουν οι πέτρες τρεχάλα προς τη θάλασσα
    και το πηχτό ρετσίνι από το πληγωμένο πεύκο αναβρύζει
    Οι εποχές φτεροκοπώντας αβγαταίνουν
    πάνω από τα πολυσοδιασμένα μποστάνια
    Ανεβαίνει σαν βλαστάρι από το χώμα
    το σκληρό αγκάθι στο σώμα
    Τριβόλια τριβελίζουν τα αχόρταγα στομάχια
    Στους κάμπους στυφά νεράντζια σουφρώνουν τα χείλη
    και διψασμένο κι αυχαρίστητο κρατά το στόμα
    το γλυφό νερό στις αμμούδες
    Με πληγιασμένα δάχτυλα η γριά Μάνα
    ζυμώνει το οργωμένο δέρμα
    από ξαφνικές μπόρες νοτισμένο
    από τον Άρχοντα Ήλιο μαστιγωμένο».

    (Στίχοι από το ποίημα με τίτλο: «Όλοι... Έλληνες»).

    «Τις παρακολουθώ καθώς γερνώ μαζί τους
    Με καταπλήττουν, όπως διαλέγουν ρούχα και συντρόφους
    Μυστικά διαπλέκουν τους μύθους τους
    Ανεπαίσθητα φυσούν την αύρα τους
    σε ό,τι βλέπω και ό,τι ακούω, σε ό,τι γεύομαι, οσμίζομαι, αγγίζω
    Καμιά δεν έμαθα, δεν κατάλαβα, δεν αποκρυπτογράφησα
    Καμιά δεν αποκάλυψε ποτέ τα πειστήρια της αθωότητάς της
    Κι όσες θέλησαν να απελευθερωθούν,
    φοβήθηκαν πως την έχασαν
    Ήρθε μόνη της η Φαίδρα να κλάψει τη μοίρα που της φόρτωσαν
    κι η Κλυταιμνήστρα σκότωσε το φονιά
    του ανέμελου κοριτσιού και του ανέφελου ονείρου
    Ποιος έχει το δίκιο στη σημαία του;
    Ποιος το άδικο στους ώμους;
    Και συ, γυναίκα, ποια είσαι;».

    (Τελευταία στροφή του ποιήματος: «Ε, συ γυναίκα, ποια είσαι;»).

    Στίχοι που μετατρέπονται σε οξυγόνο ή γίνονται το ανοιχτό παράθυρο ενός ποιητικού σπιτιού, όπου η νοικοκυροσύνη των δωματίων και οι οφειλές από την αρχαία ελληνική γραμματεία και τη λαϊκή παράδοση, δεν οδηγούν την ποιήτρια σε ανάλωση μανιερίστικων πρακτικών, επειδή κάθε λεπτό, κάθε ώρα αποζητά τον αντίκτυπο της ψυχής πάνω στο χαρτί. Κι αυτή ακριβώς είναι η μοίρα του ποιητή, η άτεγκτη, η δυσοίωνη, μα και η ευοίωνη και η γενναιόδωρη:

    «Έρμη ψυχή,
    καθώς ξεκολλάς απ’ του Θεού το τσόφλι
    και ροβολάς στις γειτονιές των αλχημιστών
    και στα αλώνια του Διγενή
    και αναθρώσκεις και σκιρτάς,
    πόσο παθαίνεσαι,
    πόσο αναστατώνεσαι στο τρεμούλιασμα του ρυακιού
    κόντρα στον άνεμο σαν πετά ο γλάρος!».

    (Πρώτη στροφή του ποιήματος: «Ανάστα ψυχή μου»).

       Κι όπως γράφει η ίδια στον πρόλογό της: «Ας πούμε ότι είναι δελεαστικό από σκόρπιες πολύχρωμες κλωστές να τυλίγεις τα κουβάρια ανομολόγητων ιστοριών και να υφαίνεις από χαλιά μέχρι κουρελούδες κι από βελούδα μέχρι χασέδες. Εξαρτάται από τις κλωστές, από τον αργαλειό, μάλλον κι από την υφάντρα».
       Πρέπει να αναρωτιέται συνεχώς ο ποιητής αν θα τον προδώσει κάποτε η μοίρα του. Ο χρόνος θα τον καταξιώσει ή θα τον καταβαραθρώσει, θα τον κάνει να νιώσει ασήμαντος ή σημαντικός ή θα τον απογοητεύσει, αν δεν έχει καταφέρει μέχρι τότε που θα κάνει τον τελευταίο του απολογισμό, να εκφράσει τον πόνο και τον καημό του σύγχρονου ανθρώπου:

    «Μπήκαμε μαζί στο άδειο δωμάτιο
    Μου είπες: «εκεί θα πρέπει να είχε ένα κρεβάτι
                     εκεί που μια παραφορά έχει κιτρινίσει το μάρμαρο».
    Μου είπες: «αυτός ο τοίχος έχει ρουφήξει για καλά τον πυρετό
                        που ασχημονεί στα όμορφα πρόσωπα».
    Δεν είδες το ράγισμα στη γυμνή λάμπα
    Όταν στριμώχνεται η φωταψία
    κάπου θα ξεσπάσει».

    (Ποίημα με τίτλο: «Ράγισμα»).

    «Περιφέρεσαι στα τσιμεντένια δωμάτια
    Ακόμα αναζητείς ένα χαμένο θησαυρό
    μέσα στα συρτάρια
    κάτω από τα σκεπάσματα
    τι κι αν φοβάσαι ότι είναι πια άνθρακες
    στάχτη στο τζάκι της Πρωτοχρονιάς;
    Οι κινήσεις σου καθώς ξεντύνεσαι
    τα έξω ρούχα σου
    ακριβείς, χειρουργικές.
    Μια φλουδίτσα προσωπείου αν σπάσει
    θα βάλει σε κίνδυνο τον εύθραυστο ψυχισμό σου
    Με περισσή φροντίδα
    φορείς τη θερμαντική αλοιφή της οικογενειακής γαλήνης».

    (Στίχοι από το ποίημα: «Αμνησία»).

       Η ασφαλέστερη διαδικασία για να κατατάξεις έναν ποιητή στους καλούς, στους μέτριους ή στους κακούς, δεν είναι η κριτική ενός ατόμου, ακόμη κι αν η γνώση του για την ποιητική τέχνη θα μπορούσε να δικαιολογήσει την προσπάθειά του να αποφανθεί με βάση τα δικά του αισθητικά κριτήρια. Όσο εμπεριστατωμένη κι αν είναι μια βιβλιοκριτική, συχνά παρουσιάζει ελλείψεις και αρκετές παρανοήσεις, αφού έχει διατυπωθεί από πολλούς η άποψη ότι σε κάθε ανάγνωση ανακαλύπτονται καινούργια πράγματα και δίνονται ποικίλες ερμηνείες, έτσι που το ποίημα να ξαναγράφεται μέσα στη σκέψη του αναγνώστη, ανάλογα με τις προτιμήσεις του και τις ανάγκες του.
       Το συναίσθημα θα μπορούσε να είναι ο πιο αξιόπιστος δείκτης μέτρησης της αξίας ενός ποιήματος και του δημιουργού του. Από το πόσο αγγίζουν οι στίχοι του μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων ή μια ολόκληρη κοινωνία και σε τι βαθμό μπορεί να βρίσκει ανάπαυση η ψυχή του αναγνώστη διαβάζοντας ή αφορμές για γόνιμες σκέψεις και περαιτέρω αναζητήσεις για καλύτερη γνώση του εαυτού του, προσωπική βελτίωση και ποιοτική βελτίωση του τρόπου ζωής του:

    «Ένα πρωί αξημέρωτα την πόρτα μου ας σπάσω
    κι ας είναι ακόμη χάραμα και μία αχνή ημέρα
    με της αλήθειας μου το άγριο άτι να καλπάσω
    ώσπου από τα σύνορα της ήττας να περάσω
    ώσπου για ελεύθερη πνοή να βγώ να πάρω αέρα».

    (Δεύτερη στροφή του ποιήματος: «Αφύπνιση»).

       Στην εισαγωγή του βιβλίου, η φιλόλογος Ζωή Ράππου σημειώνει στη σελίδα 12: «Στοιχεία της γραφής της είναι ο γοργός, αιχμηρός και διεισδυτικός στίχος, ο συγκινησιακός τόνος με χρήση λέξεων άλλοτε της καθαρεύουσας και άλλοτε της καθομιλουμένης, η ηθελημένη αμέλεια στη σύνταξη, οι ρητορικές αλλά και οι πραγματικές ερωτήσεις και μια φιλοπαίγμων διάθεση με την παράθεση αντωνύμων, μεταφορών αλλά και έντονων εξωλογικών εικόνων».Λόγια, τα οποία δέχομαι απόλυτα για τις προφανείς αλήθειες τους.
       Αν και η σιωπή της ποιήτριας έχει να μας μιλήσει πιο ουσιαστικά, στο ποίημα με τίτλο: «Επιλεκτική μνήμη».

    «Ελάχιστα θυμάμαι το αμήχανο γέλιο
    ενός μισοτελειωμένου αστείου
    Θυμάμαι, όμως
    Ναι, θυμάμαι τη σιωπή
    Τη σιωπή της αποδοχής του λυτρωτικού τετελεσμένου
    Σιωπή πιο βαθιά από τη φωνή σου
    που πια δε θυμάμαι
    Σιωπή γάργαρη, ρευστή
    διατρέχει τα χιλιόμετρα της μνήμης μου
    σε μια ατελείωτη γραμμή από τελείες».

       Πέρα από τους θεματικούς άξονες πάνω στους οποίους ισορροπεί η φίλη Χρύσα (μνήμη, ζωή, θάνατος, μοναξιά, απουσία, φθορά, χρόνος), οι ατέλειωτες εικόνες της φύσης που ξεδιπλώνονται στα ποιήματά της εξωτερικεύουν μια προσωπική ψυχική πληρότητα, η οποία μοιάζει με παράδεισο. Παρόλο που, εκτός απ’ τα θετικά αισθήματα θα αντλήσουμε και πίκρα, απογοήτευση, λεπτή ειρωνεία μέχρι και καλυμμένο σαρκασμό, γιατί η ζωή είναι πολυπλόκαμη και οι αντιδράσεις της ποιήτριας στις διάφορες καταστάσεις, από χαλαρές μέσα στο λυρικό τους ξέσπασμα έως δυναμικές, όταν υπό το βάρος της αγανάκτησης χρησιμοποιούνται λέξεις της καθομιλουμένης, περισσότερο αιχμηρές και λιγότερο λογοτεχνικά στρογγυλεμένες, καθώς είναι ανάγκη να ειπωθούν τα πράγματα άμεσα, χωρίς πλαγιοκοπήσεις:

    «Α! Τι καλά βολεύουμε τα παλιά μας ρούχα!
    Αφού με αποδείξεις ταμειακών
    και ανατολίτικα παζάρια απαιτήσαμε το σφιχταγκάλιασμά τους
    ξεπλένουμε τον ιδρώτα που μας χάρισαν
    γιατί ντρεπόμαστε που τα ντυθήκαμε
    Κι όμως ήταν δική μας η επιλογή τους!».

    (Τέλος του ποιήματος: «Τα παλιά μας ρούχα»).

       Εκείνο που μένει ως επίλογος του δελεαστικού ταξιδιού που μας προσφέρει η ποιήτρια Χρύσα Ι. Μαρδάκη, δεν είναι άλλο από την αγάπη των ανθρώπων που επιζεί ακόμη και σε εγωκεντρικές εποχές όπως η σημερινή, γιατί οι ποιητές ξέρουν καλά να σπέρνουν την ελπίδα και να περιμένουν στο μέλλον να δρέψουν τους καρπούς της. Κάπως έτσι και η Χρύσα, φύτεψε ένα μικρό βλαστάρι, που σιγά σιγά θα αναπτύσσεται για να γίνει δέντρο -πιστεύω-, ενώ κάτω από το πλούσιο φύλλωμά του θα βρίσκει ίσκιο και ανάπαυση κάθε κουρασμένος στρατοκόπος και λάτρης της ποίησης. Καλοτάξιδο εύχομαι το παρόν δεύτερο ποιητικό σου βιβλίο!

    «Οι άνθρωποι αγαπάνε
    ό,τι γεμίζει το σώμα τους ψυχή
    και την ψυχή Θεϊκή ουσία,
    ό,τι μέσα στη βουή είναι ησυχία
    στην παραφροσύνη του πανικού είναι γαλήνη,
    ό,τι τους πονάει μα δεν τους πληγώνει
    τους ταράζει, μα δεν τους τρομάζει
    ό,τι τους δοκιμάζει μα δεν τους εξοντώνει

    Ό,τι οι άνθρωποι αγαπάνε
    φύλακας άγγελος πάντα τους σώζει
    από τον κακόβουλο, αλαζόνα εαυτό τους
    φωλιά πουλιού τούς κουρνιάζει
    στο θάλπος της στοργής».

    (Δεύτερη και τρίτη στροφή του ποιήματος: «Ό,τι οι άνθρωποι αγαπάνε»).

    30/06/2017

    Λάσκαρης Π. Ζαράρης
    Ποιητής-Συγγραφέας